Afgelopen dinsdag werd in de TT hal in Assen tijdens EvenTT culinair o.a. gestreden om de Wynand Vogel Bokaal. Voor deelname aan deze wedstrijd werden topkoks uitgenodigd die hun sporen ruimschoots verdiend hebben (internationaal) tijdens wedstrijden. Een schitterende bokaal en daarbij een geldprijs van 10.000 euro.

Dit was hun opdracht: 

Feestelijk voorgerecht:
Van schaal en schelpdieren met een frisse knapperige salade
 
Tussengerecht (warm):
Creatie van artisjok met  o.a slakjes en zwezerik
 
Hoofdgerecht:
Eigentijdse bereiding van speenvarken op drie manieren met passende garnituur/sausbereiding naar eigen inzicht.
 
Nagerecht:
Vruchten met een feuillete deeg, begeleid door een citrus sabayon (saus).

Er mogen geen halffabrikaten en geen voorbereide producten worden gebruikt. Presentatie van de gerechten op een bord. Alle ingrediënten voor het te koken menu dienen door de deelnemers zelf, te worden mee bracht.

Wat had ik daar te zoeken? Mijn dochter was die dag namens haar school een van de deelnemers aan de gastvrijheidswedstrijd. Zij en een negental medeleerlingen mochten de wedstrijdgerechten serveren. Ik had beloofd daar indien mogelijk een aantal foto's van te maken, als zij toegangskaarten voor ons kon regelen.

Ruim bijtijds arriveerden we en konden de koks op de vingers kijken.

Ook probeerde ik even de lichtomstandigheden uit bij het gedeelte van de zaal waar de gasten deze culinaire hoogstandjes zouden verorberen. Bovendien vroeg ik aan een van de juryleden of ik wel mocht fotograferen tijdens het gebeuren. Deze gasten aan tafel kwamen immers voor een etentje en niet voor een optreden en zelfs mensen die optreden willen niet altijd gefotografeerd worden bleek onlangs tijden de Poëziemarathon. Daarom leek het me wijzer eerst toestemming te vragen alvorens weer met een fotografeerverbod geconfronteerd te worden. Maar fotograferen mocht, geen probleem.

Wel had de organisatie een ander probleempje. Er was een gast te weinig aan tafel. Zou een van ons misschien...? Ja, waarom niet, zo'n kans krijg je immers zelden, maar wie van ons beiden? Ik duwde Harry de camera in zijn handen en besloot zelf aan tafel plaats te nemen bij een mij onbekende, maar zoals later bleek, een vriendelijke charmante heer.

We werden bediend door Jori, hij was wat zenuwachtig maar ik wist hem zodanig op zijn gemak te stellen dat hij uiteindelijk een 2e prijs in de wacht wist te slepen voor zijn prestatie. Het eten dat hij serveerde werd bereid door deze kok:

Henri Brouwers van Restaurant Mirabelle te Breda. 

Ondertussen kwam er ook nog een ploeg van SBS binnendenderen. Ze maakten de toch al nerveuze gastheren en -vrouwen nog nerveuzer dan ze al waren door hen te vragen de wijn nog een keer opnieuw in te schenken en hen te interviewen terwijl ze het volgende gerecht door moesten laten gaan.

Het item werd in Hart van Nederland uitgezonden en is hier te zien bij ongeveer minuut 14.  

Intussen kregen mijn tafelgenoot en ik deze gerechten voorgeschoteld met vooraf een heerlijke cocktail en bijpassende wijnen. 

 

Ook gerechten van andere koks waren plaatjes, om te zien vond ik de gerechten van Wim Klerks van Les Jumeaux in Bennebroek winnenswaardig en fantasierijk (bietje in eetbare aarde geserveerd) maar geproefd heb ik ze niet.

Hier is Wim Klerks aan het werk, op de vingers gekeken door mijn dochter en de uiteindelijke winnaar van de Wynand Vogel bokaal en mijn dochter.

Niet van alle geserveerde gerechten werd ik lyrisch, moet ik eerlijk toegeven, maar ik ben waarschijnlijk een culinair barbaar. Zo vond ik de zwarte slakjes, ingerold, met streepjes overdwars zodat ze veel op een fossiel leken en zelfs door het dunne velletje loempia heen schenen, veel te plastisch om ze met smaak te kunnen eten. Ik heb een halve geprobeerd (nadat ik mezelf vermanend had toegesproken in de lijn van: niet aanstellen, grote meid zijn, bordje leegeten), maar ik vond het niets. Daar won het uiterlijk het van de smaak. Het toetje was naar mijn smaak behoorlijk zoet en zou iets minder gesuikerd hebben gemogen.

Uiteindelijke winnaar werd wereldkampioen Toine Smulders van restaurant Villa Copera in Tolkamer.

Bij het serveren wisten Lieke, Jori en Anouk de meeste punten in de wacht te slepen.